Bogucice Katowice historia fakty zdjęcia
o naszej dzielnicy
2011-10-20

sławni ludzie
Jerzy Kukuczka
kontakt z autorem artykułu poprzez formularz portalu

Jerzy Kukuczka

Urodził się 24 marca 1948 roku w katowickiej dzielnicy Bogucice, dokładnie w domu nad apteką naprzeciw kościoła (obecna ulica Markiefki). Kukuczka był jednym z najwybitniejszych himalaistów XX wieku. Na te miano zasłużył sobie między innymi dzięki zdobyciu Korony Himalajów i Karakorum, z wszystkimi 14 wysokimi na ponad 8 tysięcy metrów szczytami. Osiągnął to w zaledwie 9 lat.

Spośród 14 ośmiotysięczników zdobytych w latach 1979-1987, na 10 szczytów wszedł nowymi drogami (poza swoim pierwszym ośmiotysięcznikiem wspinał się albo w ekstremalnie ciężkich warunkach zimą albo nowymi trasami), 7-krotnie w stylu alpejskim, na 4 - po raz pierwszy zimą, na 1 szczyt samotnie. Żaden inny zdobywca 14 ośmiotysięczników nie może pochwalić się takim bilansem. W ciągu niespełna dwóch lat (21 stycznia 1985 r. - 10 listopada 1986 r.) zdobył sześć ośmiotysięczników, z czego aż trzy po raz pierwszy zimą, na trzech kolejnych wytyczył nowe drogi (w tym niezwykle trudne na Nanga Parbat i K2). Wolno aklimatyzował się, za to słynął z ogromnej wytrzymałości psychicznej i fizycznej. Jego partnerami byli m.in. Wojciech Kurtyka, Artur Hajzer, Krzysztof Wielicki oraz Ryszard Pawłowski.
W szkole średniej uprawiał też przez pewien czas podnoszenie ciężarów, aż do momentu kiedy dostał zakaz lekarski uprawiania tego sportu.
W 1965 roku został członkiem Harcerskiego Klubu Taternickiego im. gen. Mariusza Zaruskiego w Katowicach. HKT, należący do Hufca Katowice-Zachód, prowadził działalność turystyczną na rzecz hufca, organizując imprezy turystyczne z wykorzystaniem elementów z zakresu wspinaczki. W działaniach tych brał czynny udział J. Kukuczka. W 1966 roku wstąpił do Koła Katowickiego Klubu Wysokogórskiego i ukończył tatrzański kurs wspinaczkowy. W czasie zimowiska w Kowarach zimą 1967/68 uzyskał stopień przewodnika, a następnie - podharcmistrza. W HKT pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Rewizyjnej (1967-1969) oraz szefa komórki szkoleniowo-kwalifikacyjnej (1971-1975). Razem z nim proporczyk Harcerskiego Klubu Taternickiego znalazł się na najwyższych szczytach Ziemi.
W 1988 na igrzyskach olimpijskich w Calgary wraz z Reinholdem Messnerem nagrodzony srebrnym medalem olimpijskim. Reinhold Messner odmówił przyjęcia medalu, uzasadniając swój gest tym, że uważa alpinizm za twórczość, a nie rywalizację. Kukuczka przyjął medal, ponieważ w wyczynowym wspinaniu widział sportowe wartości, co niejednokrotnie podkreślał. "W alpinizmie, jak w szachach - mówił - jest miejsce na swego rodzaju twórczość i sportową rywalizację. Gdyby jej zabrakło, być może nigdy bym się nie wspinał."
"Mnie nie wystarczy być tylko w górach - dodał później - nie wystarczy być na wyprawie. Uważam, że jeżeli się podchodzi pod górę, to z jakimś celem, a tym celem jest wejść na tę górę."

Południowa ściana Lhotse



Poczta Polska wydała okolicznościowy znaczek, który został zaprojektowany przez J.Konarzewskiego. Na znaczku można zobaczyć panoramę Himalajów, podobiznę Kukuczki i jego olimpijskiego medalu.

Zginął na wysokości 8300 metrów 24 października 1989 podczas wejścia na Lhotse nową drogą przez słynną, niezdobytą wówczas południową ścianę. Szczyt atakował wspólnie z Ryszardem Pawłowskim. Kukuczka wspinał się jako pierwszy i tuż przed granią szczytową odpadł. Lina nie wytrzymując obciążenia, pękła, a wspinacz spadł w 2-kilometrową przepaść. Po odnalezieniu ciała pochowano go w lodowej szczelinie, nieopodal miejsca upadku. Tablica pamiątkowa została umieszczona w Chukhung nieopodal południowej ściany Lhotse, a także na Symbolicznym Cmentarzu Ofiar Gór pod Osterwą w Tatrach.

Pozostawił żonę Cecylię oraz dwóch synów: Macieja i Wojciecha. Po śmierci patron Szkoły Podstawowej nr 40 w Katowicach-Bogucicach (nieistniejącej), a także od 1 września 2009 - Gimnazjum nr 10 w Katowicach-Bogucicach oraz Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach.

Najważniejsze osiągnięcia wspinaczkowe



Tatry



20 lutego 1971 - pierwsze zimowe przejście drogi przez tzw. Grzybek na północnej ścianie Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego (wraz z Danutą Gellner-Wach, Januszem Skorkiem i Zbigniewem Wachem)

16-18 kwietnia 1971 - pierwsze zimowe przejście drogi zwanej dziś "Kurtykówką" na wschodniej ścianie Małego Młynarza (z Jerzym Kallą i Zbigniewem Wachem)
22 lipca 1971 - pierwsze polskie przejście "Drogi Pająków" na północnej ścianie Wołowej Turni z Januszem Skorkiem i Markiem Piekutowskim

3-6 stycznia 1972- pierwsze przejście zimowe "direttissimy" północno-wschodniej ściany Małego Młynarza wraz z Tadeuszem Gibińskim i Zbigniewem Wachem

23-24 czerwca 1972 - poprowadził nową drogę na Małym Młynarzu (Wielkim Kominem) wraz z Danutą Gellner-Wach, Zbigniewem Wachem i Januszem Skorkiem

8 lutego 1977 - wytyczył nową drogę północnym filarem Małego Durnego Szczytu z Andrzejem Machnikiem.

Dolomity



1972 - Civetta, Torre Trieste - Direttissima dei polacchi, pierwsze wejście
1972 - Cima Bancon - filarem, pierwsze wejście
1973 - Marmolada - "Via del Ideale", pierwsze zimowe wejście

Alpy


19 lipca 1973 z M. Łukaszewskim dokonali pierwszego polskiego przejścia drogi "Aureille-Fentren" na Aiguille du Moine
22 lipca 1973 podczas tego samego wyjazdu, z tym samym partnerem przeszli jako pierwsi Polacy "Drogę Paryżan" na La Pell w masywie Vercors
6 sierpnia 1973 roku wraz z M. Łukaszewskim, B. Kozłowską i J. Kurczabem przeszedł drogę "Major" na wschodniej ścianie Mont Blanc
12-14 sierpnia 1973 poprowadził nową drogę na Petit Dru (z M. Łukaszewskim i W. Kurtyką)
3-4 sierpnia 1975 z M. Łukaszewskim i W. Kurtyką poprowadził nową drogę na północnej ścianie Pointe Hélene w Grandes Jorasses.

Bułgaria


1971 Riła - Diabelskie Igły (nową drogą)

Alaska


w dniach 20-26 lipca 1974 roku wspinał się zachodnim żebrem południowej ściany na Mount McKinley (6198 m n.p.m.), gdzie doznał poważnych odmrożeń.

Alpy Południowe (Nowa Zelandia)


1981 Mount Malte Brun (3198 m n.p.m.) - środkiem ściany południowej nową drogą
1981 Mount Malte Brun (3198 m n.p.m.) - zachodnią ścianą, nową drogą

Hindukusz


1 sierpnia 1976, samotnie, nową drogą zdobył Kohe Awal (5800 m n.p.m.)
10-11 sierpnia 1976 wraz z J. Barankiem, S. Cholewą i H. Natkańcem weszli od południowego wschodu na Kohe Tez (7015 m n.p.m.)
10 sierpnia 1978 z Tadeuszem Piotrowskim i M. Wroczyńskim nową drogą pokonali Tiricz Mir Wschodni (7692 m n.p.m.)
11 sierpnia 1978 roku z T. Piotrowskim ze wspinaczki na Tiricz Mir Wschodni wszedł na Bindu Ghul Zom (6340 m n.p.m.).

Korona Himalajów i Karakorum


4 października 1979 - Lhotse drogą klasyczną z Andrzejem Czokiem, Andrzejem Heinrichem i Januszem Skorkiem w ramach wyprawy Klubu Wysokogórskiego z Gliwic, styl alpejski, bez tlenu
19 maja 1980 - Mount Everest nową drogą (filarem południowym) z Andrzejem Czokiem
15 października 1981 - Makalu nową drogą (północno-zachodnią flanką i północną granią), pierwsze solowe wejście w Nepalu, bez tlenu, styl alpejski
30 lipca 1982 - Broad Peak drogą klasyczną w stylu alpejskim z Wojciechem Kurtyką (nielegalne wejście w ramach aklimatyzacji przed atakiem na południową ścianę K2)
1 lipca 1983 - Gaszerbrum II (południowo-wschodnią granią), nową drogą razem z Wojciechem Kurtyką, pierwsze wejście południowo-wschodnią granią, styl alpejski, bez tlenu
23 lipca 1983 - Gaszerbrum I, nową drogą południowo-zachodnią ścianą razem z Wojciechem Kurtyką, styl alpejski, bez tlenu
17 lipca 1984 trawers całego masywu Broad Peak z wejściem na główny wierzchołek w stylu alpejskim z Wojciechem Kurtyką, bez tlenu
21 stycznia 1985 - Dhaulagiri, pierwsze zimowe wejście, wraz z Andrzejem Czokiem, bez tlenu
13 lutego 1985 - Czo Oju, zimowe wejście wraz z Zygmuntem Andrzejem Heinrichem, południową ścianą, bez tlenu
13 lipca 1985 - Nanga Parbat, nową drogą (filar południowo-wschodni), towarzyszyli mu Carlos Carsolio, Zygmunt Andrzej Heinrich i Sławomir Łobodziński, wschodnim filarem, bez tlenu
11 stycznia 1986 - Kanczendzonga, pierwsze zimowe wejście, wraz z Krzysztofem Wielickim, bez tlenu, od południowej strony
8 lipca 1986 - K2, nową drogą (środkowym filarem południowej ściany - droga do dziś nie powtórzona!) z Tadeuszem Piotrowskim (zginął w czasie zejścia), styl alpejski, bez tlenu
10 listopada 1986 - Manaslu, nową drogą, w stylu alpejskim z Carlosem Carsolio i Arturem Hajzerem, bez tlenu
3 lutego 1987 - Annapurna I, pierwsze zimowe wejście z Arturem Hajzerem, bez tlenu, od północnej strony
18 września 1987 - Sziszapangma, nową drogą (zachodnia grań), w stylu alpejskim z Arturem Hajzerem, bez tlenu, zachodnią granią

Inne


24 czerwca 1983 - Gasherbrum II East (7772 m)
16 lipca 1984 wraz z Wojciechem Kurtyką zdobył Broad Peak Middle (8011 m)
1984 Biarhedi (6759 m) - pierwsze wejście na szczyt, styl alpejski, solo, bez tlenu
1987 Yebokalgan Ri (7365 m) - zachodnią granią, pierwsze wejście na szczyt, bez tlenu, styl alpejski
1987 Shisha Pangma West (7950 m) - zachodnią granią, pierwsze wejście, styl alpejski, bez tlenu
13 października 1988 biorąc udział w wyprawie Klubu Wysokogórskiego z Katowic, wszedł z Arturem Hajzerem na Annapurnę I East (8010 m). Dokonali tego w stylu alpejskim, wytyczając od południa nową drogę.
24 października 1989 podczas wyprawy Śląskiej Grupy Himalajskiej wspinał się z Ryszardem Pawłowskim południową ścianą Lhotse. Odpadł od ściany i spadł w przepaść.

Książki


Mój pionowy świat (Mac System Maciej Kukuczka, 2008), ISBN 978-83-928083-0-5 Mój pionowy świat czyli 14 × 8000 metrów (1995), ISBN 1-899397-09-4 Ostatnia ściana (Agencja Reklamowa KOMPLET, Katowice 1999), ISBN 83-912268-0-8. Na szczytach świata (Krajowa Agencja Wydawnicza, Katowice 1990), ISBN 83-03-03166-X.
W 2009 roku ukazała się książka "Sportowe sukcesy Polaków 1918-2008" tom I, którą autor Andrzej Korsarz dedykował Jerzemu Kukuczce.
Zginął na wysokości 8 300 metrów 24 października 1989 podczas wejścia na Lhotse nową drogą przez słynną, niezdobytą wówczas południową ścianę. Szczyt atakował wspólnie z Ryszardem Pawłowskim. Kukuczka wspinał się jako pierwszy i tuż przed granią szczytową odpadł. Lina nie wytrzymując obciążenia, pękła, a wspinacz spadł w 2 km przepaść. Po odnalezieniu ciała pochowano go w lodowej szczelinie, nieopodal miejsca upadku. Tablica pamiątkowa została umieszczona w Chukung nieopodal południowej ściany Lhotse a także na Symbolicznym Cmentarzu Ofiar Tatr pod Osterwą.
Źródło wikipedia i kukuczka.wpthemes.pl

kontakt z autorem artykułu poprzez formularz portalu

Salon fryzjerski Henryk Nowok
Jerzy Kukuczka

Ta witryna używa plików cookie, a pozostając na niej akceptujesz nasz regulamin i politykę dotyczącą plików cookie oraz zasady naszych partnerów.


Napisz do redakcji Bogucice
zespół wokalno instrumentalny avista trio katowice bogucice oprawa śluby muzyka Rodzinny Salon Fryzjerski Henryk Nowok Mysłowice Katowicka 7